حکمت شمارهٔ ۲۸
این متن درباره این است که از آدمهایی که تو را مدح و ستایش و تعریف میکنند، دوری و حذر کن زیرا فقط در پی گرفتن چیزی از تو هستند و همان شخص اگر منافعش برآورده نشود عیبهایت را در نظر دیگران صدبرابر نشان میدهد و از تو بد میگوید.
فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر، که این دام زرق نهاده است و آن دامن طمع گشاده. احمق را ستایش خوش آید چون لاشه که در کعبش دمی فربه نماید.
فریب دشمن را مخور و به تعریف و تمجید چاپلوسان مغرور مشو (تحت تاثیر ستایش دیگران نباش/ به مدح و ستایش چاپلوسان توجه مکن). که اولی برای شکستت دام پهن کرده و دومی به داشتههایت طمع کرده است. انسان نادان و کمخرد از تعریف و تمجید خوشش میآید و احساس غرور و بزرگی میکند، مانند یک لاشه (گوسفند یا بز که هنگام سلاخی) در استخوان کعب آن میدمند و باد میشود؛ آدم نادان نیز باد میشود و احساس بزرگی میکند.
الا تا نشنوی مدح سخنگویکه اندک مایه نفعی از تو دارد
آگاه باش که هیچوقت مدح و تعریف دیگران را نشنوی و توجه نکنی. زیرا کسی که مدح و ستایش و تملقت را میکند میخواهد چیزی از تو بگیرد و به دنبال کسب منفعتی از تو است.
که گر روزی مرادش بر نیاریدو صد چندان عیوبت بر شمارد
(و همان شخص) اگر روزی خواستهاش را برآورده نکنی، صد برابر بیشتر از آنچه در ستایشت گفته، از عیبهایت سخن خواهد گفت.