حکمت شمارهٔ ۲۷
این متن درباره بی‌تاثیر بودن پند و اندرز در آدم‌های خودرای و لجباز و مغرور است.
هر که نصیحتِ خودرای می‌کند، او خود به نصیحتگری محتاج است.
هرکسی که آدم لجباز و مغرور را که برای حرف‌های دیگران ارزش قائل نیست، نصیحت می‌کند نشان‌دهنده آن است که خودش نادان است و به پند و نصیحت و راهنمایی نیاز دارد.