حکمت شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم‌های عمیق اجتماعی و انسانی می‌پردازد. در آن تاکید می‌شود که افرادی که در زندگی راحتی و رفاه تجربه کرده‌اند، نمی‌توانند درک کنند که چه بر گرسنگان و درماندگان می‌گذرد. همچنین بیان می‌کند که یاد و نام کسانی که در زندگی خود کسی به کمکشان نرمی نداشته باشد، پس از مرگ فراموش می‌شود. در ادامه، به استفاده از تحمل و همدلی در برابر سختی‌های دیگران اشاره می‌شود و اینکه هرکس باید دقت کند که درد و رنج دیگران را نفر درست کند. در نهایت، توصیه‌ای به کسانی که در مقام قدرت یا ثروت هستند، می‌شود که باید به مشکلات و رنج‌های دیگران توجه کنند و از آتش مشکلات دیگران دوری جویند.
هر که در زندگانی نانش نخورند، چون بمیرد نامش نبرند.
هوش مصنوعی: هر کسی که در زندگی از او بهرهبرداری نکنند و نانت نیاشامند، وقتی بمیرد، به یادش نخواهند آورد.
لذت انگور بیوه داند نه خداوند میوه.
هوش مصنوعی: فقط کسی که تجربهی طعم انگور را داشته باشد، میداند که چقدر خوشمزه است، نه کسی که فقط مالک آن میوه است.
یوسف صدیق علیه السلام در خشکسال مصر سیر نخوردی تا گرسنگان فراموش نکند.
هوش مصنوعی: یوسف صدیق علیه السلام در زمان قحطی در مصر غذا نخورد تا گرسنگان را فراموش نکند.
آن که در راحت و تنعم زیستاو چه داند که حال گرسنه چیست
هوش مصنوعی: کسی که در آسایش و رفاه زندگی می‌کند، نمیداند که حال گرسنه چگونه است.
حال درماندگان کسی داندکه به احوال خویش در ماند
هوش مصنوعی: تنها کسی که در وضعیت درماندگی قرار دارد، میداند چه احوالی دارد و چه دردهایی را میکشد.
ای که بر مرکب تازنده سواری هش دارکه خر خارکش مسکین در آب و گل است
هوش مصنوعی: ای کسی که سوار بر اسب رعنای خود هستی، بدان که در زیر تو، الاغی رنجکش و زحمتکش در گل و لای گرفتار شده است.
آتش از خانهٔ همسایهٔ درویش مخواهکآنچه بر روزن او می‌گذرد دود دل است
هوش مصنوعی: تقاضای آتش از خانهٔ همسایهٔ بینیاز نکن، زیرا آنچه به او میرسد تنها غم و درد دل اوست.