حکمت شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به تبیین مفهومی اجتماعی و اخلاقی می‌پردازد. او توانگر فاسد را به کلوخی که زر و زیور بر آن نشسته تشبیه می‌کند و در مقابل، درویش صالح را به خاکی آلوده تشبیه می‌کند که در واقع نمایان‌گر پاکی و صداقت است. این تقابل بین ظاهر و باطن در جامعه، اشاره به فضایل و رذایل انسانی دارد.
توانگر فاسق کلوخ زراندود است و درویش صالح شاهد خاک آلود. این دلق موسی است مرقع و آن ریش فرعون مرصع.
ثروتمند فاسد مانند کلوخی است که با طلا روکش شده، در حالی که فقیر صالح شبیه چیز پاکی است که رویش خاک نشسته و خاکآلوده شده. دومی مثل جامه موسی است که هرچند ساده و کهنه است اما درون آن پیامبر بزرگی قرار دارد، و اولی مثل ریش فرعون است که هرچند زینتیافته و زیبا است اما مربوط به یک ستمگر است.