حکمت شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر ارتباط عمیق بین انسان و خداوند هستند. شاعر به قدرت و حکمت الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که کسانی که به خداوند گوش فرا می‌دهند، نمی‌توانند از درک حقیقت باز بمانند. خداوند است که سعادت را اعطا می‌کند و هیچ‌کس نمی‌تواند به تنهایی به آن دست یابد. همچنین، در شب‌های تاریک که دوستان خدا در آن به نور الهی می‌درخشند، فقط خداوند می‌تواند راهنما باشد و کسی که خداوند رهبری‌اش کند، هرگز گم نمی‌شود. در نهایت، شاعر از بی‌کسی و تنها بودنش می‌نالد و می‌فهمد که تنها راه نجات و هدایت از سوی خداوند است.
آن را که گوش ارادت گران آفریده‌اند، چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان می‌برد، چه کند که نرود؟
هوش مصنوعی: کسی که به او گوش شنوایی از علاقه و ارادت داده شده، چگونه می‌تواند بخواهد بشنود؟ و کسی که به دام سعادت گرفتار شده، چه کاری می‌تواند انجام دهد که از آن رها شود؟
شب تاریک دوستان خدایمی‌بتابد چو روز رخشنده
هوش مصنوعی: در شب‌های تاریک، دوستیهای واقعی و محبتها همچون نور روز درخشان میشود.
وین سعادت به زور بازو نیستتا نبخشد خدای بخشنده
هوش مصنوعی: این خوشبختی و سعادت به قدرت جسمانی و زور بازو مربوط نیست، بلکه تنها با لطف و بخشش خداوند به انسان داده میشود.
از تو به که نالم که دگر داور نیستوز دست تو هیچ دست بالاتر نیست
هوش مصنوعی: کدام کسی را پیدا کنم که به او شکایت کنم، وقتی که دیگر داوری وجود ندارد؟ و جز تو، هیچ دستی نیست که بتواند به من کمک کند.
آن را که تو رهبری کسی گم نکندوآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست
هرکس که تو( خداوند متعال) راهنمای او باشی ، گمراه نمی شود ولی اگر تو کسی را رها کنی ، هیچ کس نمی‌تواند او را راهنمایی کند.