حکمت شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعات نابرابری و حسادت اجتماعی پرداخته است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌ها برای به دست آوردن ثروت (زر) تلاش می‌کنند، اما ممکن است در این مسیر از حسادت و کینه‌وری برخی افراد آسیب ببینند. او به این واقعیت اشاره می‌کند که افراد نادان و بی‌خیال بر نظر دیگران تکیه می‌کنند، و در نهایت، آرزوهایشان به کام دشمنانشان تحقق می‌یابد. در پایان، شاعر به این نکته می‌رسد که ثروت و قدرت ممکن است باقی بمانند، در حالی که انسان‌ها به خاک می‌پیوندند.
زر از معدن به کان کندن به در آید وز دست بخیل به جان کندن.
طلا از معدن به راحتی از معدن کنده می شود.اما از دست بخیل به راحتی جدا نمیشه چنان به مال دنیا چسپیده که مگر بمیرد که چیزی ازش بگیری
دونان نخورند و گوش دارندگویند امید به که خورده
هوش مصنوعی: بخیلان بهخاطر نداشتن ایمان و امید، چیزی نمیخورند و با وجود شنیدن نصیحتها، همچنان میگویند که به چه کسی میتوان اعتماد کرد و به چه چیزی دل بست.
روزی بینی به کام دشمنزر مانده و خاکسار مرده
هوش مصنوعی: روزی خواهد رسید که دشمن تو در حالتی ناراحت و بدبختی به سر میبرد و تو در حالتی از موفقیت و خوشبختی قرار داری.