حکمت شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به فلسفه و حکمت خدا اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که خداوند همه‌چیز را می‌بیند و به حقیقت واقف است، در حالی که انسان‌ها قادر به درک عمیق و کامل از مسائل نیستند. اگر انسان‌ها می‌توانستند به علوم غیبی دست پیدا کنند، دیگر هیچ کس از دست دیگری رنج نمی‌برد و به حال خود نباید گریست. در واقع، این شعر نسبت به ناتوانی انسان در شناخت و درک عمیق جهان و حقیقت‌های زندگی تأمل می‌کند.
حق جل و علا می‌بیند و می‌پوشد و همسایه نمی‌بیند و می‌خروشد.
هوش مصنوعی: خداوند همه چیز را مشاهده می‌کند و میپوشاند، اما انسان‌ها برخی از مشکلات را میبینند و به آنها واکنش نشان میدهند.
نعوذبالله اگر خلق غیب دان بودیکسی به حال خود از دست کس نیاسودی
هوش مصنوعی: اگر مردم میدانستند که غیب چه هست، هیچکس به هیچ کس نیازی نداشت و هیچکس از حال دیگری رنج نمی‌برد.