حکمت شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: این بیت به ارتباط تنگاتنگ زمین و آسمان اشاره دارد و میگوید که زمین از آسمان بهرهمند می‌شود و آسمان نیز از زمین تاثیر میپذیرد. در پایان، شاعر به فرد یادآوری میکند که اگر بخواهد به خودش بیاحترامی کند، نباید ویژگیهای نیکوی خود را رها کند.
زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ.
زمین و آسمان به دلیل مجاورت با هم، به یکدیگر چیزهایی می‌دهند و از یکدیگر چیزهایی می‌گیرند: زمین از هم‌جواری با آسمان، نعمت و برکت می‌گیرد، و نصیبِ آسمان از مجاورت با زمین فقط غبار و خاک و گرد است. از یک ظرف آنچه که درونش هست سرازیر می‌شود. (از کوزه همان تراود که در اوست)
گرت خوی من آمد ناسزاوارتو خوی نیک خویش از دست مگذار
هوش مصنوعی: اگر رفتار من برای تو ناپسند است، هرگز خوی نیک خود را فراموش نکن.