غزل شمارهٔ ۴۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عمق احساسات عاشقانه اشاره دارد. شاعر با دلی پر از عشق و فداکاری به دوستان خود می‌گوید که اگر جهان بر ضد ما باشد، نباید غمگین شویم. او معشوق را حتی اگر با شمشیر به ما حمله کند، بزرگ می‌شمارد و خود را آماده فدا کردن جانش برای او می‌داند. شاعر به صبر و انتظار برای یک نگاه از جانب محبوب تاکید می‌کند و در تلاش است تا نشان دهد که با وجود تمام سختی‌ها و جفای معشوق، هنوز زنده و امیدوارند. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر ما را بکشند یا ببخشند، همچنان به دنبال نظری از دوست هستیم. در نهایت، شاعر با نگاهی به خداوند و توسل به لطف او، از بی‌هنری خود سخن می‌گوید و در عین حال شکرگذار است.
ما دل دوستان به جان بخریمور جهان دشمن است غم نخوریم
هوش مصنوعی: ما برای دلهای دوستان خود حاضر هستیم جان خود را فدای آنان کنیم و اگرچه در این دنیا دشمنانی وجود دارند، نگران آنها نخواهیم بود.
گر به شمشیر می‌زند معشوقگو بزن جان من که ما سپریم
هوش مصنوعی: اگر عشق با شمشیر به من حمله کند، بگو که به جان من بزنی، زیرا ما سپر میان این درد هستیم.
آن که صبر از جمال او نبودبه ضرورت جفای او ببریم
هوش مصنوعی: اگر نتوانیم به زیبایی او صبر کنیم، ناچار باید تحمل رنج و سختی او را بپذیریم.
گر به خشم است و گر به عین رضانگهی باز کن که منتظریم
هوش مصنوعی: اگر خشمگین باشی یا که به رضایت نگاه کنی، فقط کافیست نگاهی بیندازی، ما در انتظاریم.
یک نظر بر جمال طلعت دوستگر به جان می‌دهند تا بخریم
هوش مصنوعی: اگر فقط یک بار به زیبایی چهره دوست نگاه کنیم، حتی اگر جانمان را بدهیم، ارزشش را دارد تا آن را به دست آوریم.
گر تو گویی خلاف عقل است اینعاقلان دیگرند و ما دگریم
هوش مصنوعی: اگر تو بگویی که این کار برخلاف عقل است، بدان که دیگران هستند که از ما عقل بیشتری دارند و ما راهی متفاوت را در پیش گرفتهایم.
باش تا خون ما همی ریزدما در آن دست و قبضه می‌نگریم
هوش مصنوعی: بگذار تا وقتی که خون ما جاری است، ما به دست و قبضه نگاه کنیم.
گر برانند و گر ببخشایندما بر این در گدای یک نظریم
هوش مصنوعی: اگر ما را طرد کنند یا ببخشند، ما همچنان در این درگاه به عنوان نیازمندی که به یک نگاه چشم دوخته است، باقی خواهیم ماند.
دوست چندان که می‌کُشد ما راما به فضل خدای زنده‌تریم
هوش مصنوعی: دوست هر چقدر که به ما آسیب می‌زند، ما به برکت خداوند زنده‌تریم.
سعدیا زهر قاتل از دستشگو بیاور که چون شکر بخوریم
هوش مصنوعی: ای سعدی، زهر کشندهای را که در دست دارد، بیاور تا مثل شکر بخوریم.
ای نسیم صبا ز روضهٔ انسبرگذر پیش از آن که درگذریم
هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، از باغ دوست عبور کن و به ما پیام خوشی برسان، پیش از آنکه ما از این دنیا برویم.
تو خداوندگار باکرمیگر چه ما بندگان بی‌هنریم
هوش مصنوعی: تو ای پروردگار پاک و وارسته، هرچند ما بندگان تو دارای هنر و فضیلت نیستیم.