شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وفا صحبت می‌کند. شاعر از درد و رنجی که اسیران عشق تحمل می‌کنند می‌نویسد و از ظلمت و بی‌نوایی سخن می‌گوید. او به ارتباط عاطفی‌اش با معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی مرگ هم نمی‌تواند او را از این عشق جدا کند. عاشق به یاد می‌آورد که در روزهای سختی به وصال معشوق فکر کرده، اما آنچه برای او مهم است، یاد محبت و وفاداری است. او به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که چون ستاره‌ای در دل شب می‌درخشد و به تأثیر عشق بر دل و روحش می‌پردازد. نهایتاً، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چطور دیگران که دل به معشوق دیگری داده‌اند، در واقع به خدایی غیر از عشق او اعتراف کرده‌اند.
وبال جان اسیران مکن رهایی رامده به اهل وفا یاد بی‌وفایی را
هوش مصنوعی: آزار و رنجی به جان افرادی که در عشق گرفتارند نرسان، و به کسانی که وفادارند امید آزادی را نده، چرا که یادآوری بی‌وفایی میتواند دردناک باشد.
به مرگ هم نبریدم به هرکه پیوستمکسی نخوانده چو من جزو آشنایی را
هوش مصنوعی: من هرگز به جدایی از کسی که به او پیوستم فکر نکردم، زیرا هیچکس دیگری مانند من به او نزدیک نشده و او را نشناخته است.
میسرست وصالت مرا ولی چه وصالکه یاد می‌کنم ایام بی‌نوایی را
هوش مصنوعی: دیدن تو برایم ممکن است، اما چه فایده که هر بار به یاد روزهای سخت و بیپولیام میافتم.
زهی ستاره روشن که دیده شب چو چراغتمام کرد به روی تو روشنایی را
هوش مصنوعی: ستاره‌ای درخشان وجود دارد که چشم شب را همچون چراغی روشن می‌کند و به چهره تو روشنی و روشنایی میبخشد.
مرا ز عشق بتان پیشه مشق رسوایی‌ستفکنده‌ام ز قلم حرف پارسایی را
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق معشوقان، در حال نوشتن رسواییها هستم و از قلمم حرفهای پارسایی را کنار گذاشتهام.
به جز تو قدسی اگر داده دل به یار دگرقبول کرده ز بت دعوی خدایی را
هوش مصنوعی: اگر غیر از تو کسی را به دل قبول کنم، مانند این است که به بت پرستی و ادعای خداوندی روی آوردهام.