شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق شاعر را نسبت به غم و بی‌کسی بیان می‌کند. شاعر به این اشاره می‌کند که بدون نوشیدن شراب (نماد حال خوب) نمی‌تواند آرامش پیدا کند و آفتاب (نور و روشنی) به چراغش (امید) می‌رسد. او می‌گوید اگر غم محبوبش او را رها نکند، به مکان دیگری خواهد رفت که دیگر کسی او را پیدا نکند. همچنین از ناز و ملامت دیگران بی‌نیاز است، چون غم او به اندازه‌ای عمیق است که نیازی به تحریک بیشتر ندارد. شاعر از احساساتش به مانند غنچه‌های تنگدل یاد می‌کند و در نهایت به نیاز خود به نسیم بهار اشاره می‌کند که می‌تواند روح او را تازه کند. این شعر در کل بیانگر جریانی از احساسات پیچیده و آرزوهاست.
تهی ز می نتوان یافتن ایاغ مرابه آفتاب نسب می‌رسد چراغ مرا
هوش مصنوعی: بدون وجود شراب، نمیتوان به آرامش و شادی دست پیدا کرد. چراغ من تنها در تابش آفتاب میدرخشد و به همین نسبت به من وابسته است.
غم تو گر نکشد دامنم ازین کشورچنان روم که نیابی دگر سراغ مرا
هوش مصنوعی: اگر غم تو مرا از این سرزمین دور نکند، چنان میروم که دیگر هرگز مرا پیدا نخواهی کرد.
به ناز ناخن اهل ملامتم چه نیازچو گر مخونی غم تازه کرد داغ مرا
هوش مصنوعی: به زیبایی و ناز ناخن کسی که همیشه بر من عیب میگیرد نیازی نیست، زیرا وقتی که غم میآید، زخم دلم تازه می‌شود.
چو غنچه چند زیم تنگدل ز خاطر جمع؟نسیم کو که پریشان کند دماغ مرا؟
هوش مصنوعی: چرا باید به خاطر احساسات تلخ و ناراحتکننده خودم را در تنگنای خودم نگهدارم؟ آیا نسیمی نیست که بتواند ذهن و افکار مرا رها کند و آرامش بخشد؟
دلم ز باد خزان تازه می‌شود قدسیچه احتیاج نسیم بهار باغ مرا؟
هوش مصنوعی: دل من با وزش باد پاییزی دوباره زنده می‌شود. ای قدسی، باغ من را چه نیازی به نسیم بهار است؟