شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر احساسات عمیق خود را در مورد محبوبش ابراز می‌کند و بیان می‌کند که هر جا که محبوبش برود، فتنه و آشوب به همراه خواهد داشت. او در شب جدایی غمگین و در انتظار صبحی است که نتواند لبخند بزند. همچنین، از محبوبش می‌خواهد که اگر دلش را شکانده، آنقدر بگذارد که به دردش عادت کند و او را از دام خود نراند. شاعر از آتش عشق و خرمی وجود محبوبش سخن می‌گوید و به او می‌گوید که در محفلش بسوزد، زیرا گرما و عشق او باعث درد و شوق در او می‌شود. در نهایت، به نگاه‌های دور از هم می‌اندیشد و آرزو می‌کند که شاید روزی این فاصله کم شود.
به هر طرف که تو جولان دهی سمند آنجاهزار فتنه ز هر سو شود بلند آنجا
هوش مصنوعی: هر جا که تو فعالیت و تلاش کنی، در آنجا هزاران مشکل و چالش از هر طرف نمودار خواهد شد.
شب فراق تو مهمان آن غم‌آبادمکه صبح هم نکند میل نوشخند آنجا
هوش مصنوعی: در شب جدایی از تو، در مکانی پر از غم و اندوه به سر میبرم که حتی صبح هم نمیتواند مرا به لبخند و شادی دعوت کند.
مرا چو سینه کنی چاک آنقدر بگذارکه ناخنی شودم گاه‌گاه بند آنجا
هوش مصنوعی: من را آنقدر زجر نده که به درد بیفتم، اما اجازه بده گهگاهی به یاد تو و دردت بیفتم و ناخودآگاه از عواطف خود بیخبر نباشم.
مرا ز صیدگه خود مران که عمری شدچو حلقه دوخته‌ام دیده بر کمند آنجا
هوش مصنوعی: من را از دام خود دور مکن، چون سالهاست که مانند حلقهای در دام تو افتادهام و چشمانم را بر آن کمند (دام) باز کردهام.
مرا بسوز به محفل برای دفع گزندکه داغ می‌شوم از گرمی سپند آنجا
هوش مصنوعی: مرا در جمع بسوزان تا از آسیبها دور بمانم، زیرا در آنجا از گرمی آتش دچار مصیبت می‌شوم.
گرفته خانه به کوی سهی‌قدان قدسیمگر شود نظر کوتهش بلند آنجا
هوش مصنوعی: در کوی معشوقی که قدش بلند و زیباست، دل و چشم من را گرفتهاند. آیا ممکن است که اگر نظر من از دور به او بیفتد، قد و بلندیاش را ببینم؟