شمارهٔ ۳۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات متناقض خود در سال نو و نوروز اشاره می‌کند. او از یک سو شاد و امیدوار است، اما از سوی دیگر، دلش پر از غم و اندوه است. شعله‌ای از امید در شب تاریکی که تجربه می‌کند، وجود دارد، اما یادآوری درد و رنج‌های گذشته‌اش باعث ناراحتی‌اش می‌شود. شاعر به عقل و مصلحت‌جویی اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که با وجود تلاش و سخت‌کوشی، بخت و شانس همیشه در کنار او نیست. در نهایت، او خود را مانند موجودات مقدس می‌داند که به خاطر بخت بدشان نمی‌توانند از خوشی‌ها بهره‌مند شوند.
هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویشدل شوریده عاشق به غم‌اندوزی خویش
هوش مصنوعی: هر کسی به سال نو و نوروز خود خوشحال است، اما عاشقانی که دلخستهاند، به یاد غمهایشان میافزايند.
شب تاریک مرا روشنی از آه من استبرو ای شمع، تو و انجمن‌افروزی خویش
هوش مصنوعی: در دل شب تاریک، وجود من پر از روشنی ناشی از آه و حسرت خودم است. ای شمع، برو و به روشنی بخشیدنت ادامه بده.
دیده زخمم ازان پیش که روشن گردددیده بر تیغ جفای تو رقم، روزی خویش
هوش مصنوعی: پیش از آنکه چشمانم روشن شود، زخمهایی که از جفای تو خوردهام را به یاد میآورم. روزی که خودم را به یاد میآورم، با این زخمها درگیرم.
من شوریده کجا و غم ناموس کجابرو ای عقل و ببر مصلحت‌آموزی خویش
هوش مصنوعی: من دیوانهام و فکر نکنم وضعیت عاطفیام با مسائل ناموسی مرتبط باشد. برو، ای عقل، و از من میخواهی که به اصول و مصلحتها توجه کنم.
کوکب بخت کس از سعی نگردد فیروزخویش را چند کنم رنجه به دلسوزی خویش؟
هوش مصنوعی: ستاره بخت هیچکس با کوشش او روشن نمیشود؛ من چرا باید به دلسوزی و زحمت خودم ادامه دهم؟
ما چو قدسی نمک خوان سیه‌بختانیمبخت ما چون نبود شاد ز بهروزی خویش؟
هوش مصنوعی: ما مانند فرشتگان از غذاي نمکی بدبختها هستیم. حالا که بخت ما شاد نیست، چرا باید به خوشبختی خود فکر کنیم؟