شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به چون و چرای بی‌توجهی به واقعیت می‌پردازد. شاعر به فردی که در دنیای مجازی غرق است، هشدار می‌دهد که قادر به دیدن حقیقت نیست. او تأکید می‌کند که اگر چشم دل باز شود، می‌توان به زیبایی‌های واقعی معنی پی برد. در واقع، شاعر به اهمیت درک عمیق‌تر و آگاهی از حقیقت اشاره می‌کند.
ای محو مجاز، دیده بی‌بصرتهرگز نفتاده بر حقیقت گذرت
هوش مصنوعی: ای کسی که در دنیای غیرواقعی غرق شدهای، چشمان ناتوانت هرگز به حقیقت نمیرسد.
در هر صورت، جمال معنی بینیگر عینک چشم دل شود، چشم سرت
هوش مصنوعی: اگر بخواهی زیبایی معنا را ببینی، باید با چشم دل به آن نگاه کنی، نه فقط با چشم ظاهری.