شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: در این چهار خط شعر، شاعر به زیبایی صبح و خنده آن اشاره می‌کند. وی از صبح می‌پرسد که چرا بی‌پرده و با شادی می‌خندد، در حالی که در این مکان غمگین، فضایی برای خنده و شادابی وجود ندارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که آفتاب با آمدن صبح، بر غم‌ها می‌خندد و جلوه‌ای از شادی را به ارمغان می‌آورد.
دانی ز چه بی‌حجاب می‌خندد صبحافکنده ز رخ نقاب می‌خندد صبح
هوش مصنوعی: میدانی چرا صبح بی‌پرده می‌خندد؟ چون پردهاش را کنار زده و چهرهاش را نمایان کرده است.
این غمکده چون مقام خندیدن نیستبر خنده آفتاب می‌خندد صبح
هوش مصنوعی: این مکان غمی که در آن قرار داریم، جایی برای شادی نیست. با این حال، نور خورشید در صبح به خنده میآید و به نوعی به این فضا رنگ شادابی میدهد.