شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند ماهیت واقعی عشق را درک کند. عشق آنچنان خاص و بی‌نظیر است که حتی کسانی که امیدی به آن ندارند، آن را درک نمی‌کنند و بهار را از خزان تشخیص نمی‌دهند. در واقع، عشق تنها برای کسانی قابل فهم است که به آن امید و باور دارند.
ای عشق، ترا کس به نشان نشناسدزان سان که تویی، کس آنچنان نشناسد
هوش مصنوعی: ای عشق، هیچ‌کس نمی‌تواند تو را به درستی بشناسد، چون تو آنقدر ویژه و یکتایی که هیچ‌کس نمی‌تواند مانند تو را بشناسد.
آن را که امیدی تو، نباشد نومیدآن را که بهاری تو خزان نشناسد
هوش مصنوعی: کسی که تو برایش امیدی هستی، نباید ناامید شود و کسی که تو بهار زندگیاش هستی، نباید فصل خزان را بشناسد.