شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: این ابیات به احساس پوچی و دلتنگی اشاره دارند. شاعر از تغییر وضعیت روحی خود صحبت می‌کند و از قدرت عشق و احساساتی که به او منتقل می‌شود سوال می‌کند. او از کسالت و اندوهی که در وجودش ایجاد شده، و همچنین از رسوایی و ناتوانی‌اش در برابر مردم سخن می‌گوید. در کل، شاعر در جستجوی پاسخ برای درد و شکست خود است.
قدسی دل طاقت‌آفرین تو چه شد؟مردی ز فغان، صوت حزین تو چه شد؟
هوش مصنوعی: ای دل مقدس و طاقتفرسای تو، حالا کجا رفتی؟ چه شد از مردی که به خاطر فریادش، صدای غمگین تو به گوش میرسد؟
رسوا کردی مرا میان مردمای دست شکسته آستین تو چه شد؟
هوش مصنوعی: ای دستان پارهات، چرا آستینت اینگونه تباه شد که مرا در میان مردم رسوا کردی؟