شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به پرسش‌های عمیق‌تری درباره زندگی و دانش می‌پردازد. او از شنونده می‌خواهد که با خود فکر کند که کی می‌خواهد از دغدغه‌ها و خیال‌های بیهوده رها شود و به آرامش برسد. سپس اشاره می‌کند که عمرش را صرف علم کرده، اما از او می‌پرسد که آیا واقعا به دانشی دست یافته یا فقط در تصورات خود غرق شده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که برای رسیدن به آرامش و مقصد واقعی در زندگی باید از خیالات و دغدغه‌های بی‌فایده فاصله بگیرد.
آسوده ز صید عام کی خواهی شدفارغ ز خیال خام کی خواهی شد
هوش مصنوعی: چگونه میتوانی از دغدغه‌های بیفرجام و خیال‌های بیاساس رها شوی در حالی که هنوز در دام تلاشها و نگرانیهای بیهودهای که تو را گرفتار کردهاند، باقی ماندهای؟
عمرت همه صرف علم شد، کو علمت؟انگاره شدی، تمام کی خواهی شد
هوش مصنوعی: عمر تو صرف یادگیری علم شده است، اما حاصل آن کجاست؟ تو فقط به شکل یک تصور درآمدهای، کی به حقیقت خواهی پیوست؟