شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که خواسته‌ها و هوس‌های انسانی تنها می‌توانند موقتی و ساختگی باشند. شاعر تأکید می‌کند که چنین هوس‌هایی در نهایت موجب آسیب و نابودی فرد می‌شوند، مانند چراغی که اندکی دود می‌دهد و سپس می‌میرد. به عبارتی، هوس‌ها نمی‌توانند به خوشبختی واقعی منجر شوند و تنها رنج و آسیب به بار می‌آورند.
ای آن که هوس طبع تو را سود دهدنابود تو را ساختگی بود دهد
هوش مصنوعی: ای کسی که خواستههای تو به نفع و سود توست، بدان که تنها بر اساس آنچه ایجاد کردهای، به نابودی خود نزدیک میشوی.
سوزی نبود آه به تقلید تو رامیرد چو چراغ، اندکی دود دهد
هوش مصنوعی: اگر شعلهای وجود نداشت، آهی که به خاطر تو میزنم، مثل چراغی میسوزد و فقط کمی دود ایجاد می‌کند.