شمارهٔ ۳۸۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تیرگی و ناراحتی چشم خود سخن می‌گوید که به دلیل اشک‌ها و غم فراق دوست به وجود آمده است. او از دیگران می‌خواهد که به خاطر این گریه و اندوه، به چشمش ایرادی نگیرند. در واقع، این اشک‌ها نشانه‌ای از عشق و دلتنگی او برای محبوبش هستند.
گر خانه چشم من بود تیره و تاراز گریه مدان تیرگی‌اش را زنهار
هوش مصنوعی: اگر خانه دل من پر از سیاهی و غم است، به خاطر اشکهایم این تیرگی را به حساب نیاور.
گلگون سرشک من نینگیخته گردچشمم ز فراق دوست آورده غبار
هوش مصنوعی: بانوی دلبر من، اشک سرخ من در چشمانم مانند غبار نشسته، به خاطر دوری از تو است.