شمارهٔ ۳۸۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، گویا شاعر از درد و ضعف خود سخن می‌گوید که ناشی از گریه و بی‌توجهی به شب تار است. او به یتیمی و فقدان معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اکنون چهره‌اش از غبار یتیمی پر شده است. در کل، احساس تنهایی و اندوه عمیق او به وضوح در این ابیات احساس می‌شود.
از درد نکرد دیده‌ام ضعف اظهاروز گریه نیفتاد به روز شب تار
هوش مصنوعی: به خاطر دردهایی که کشیدهام، چشمانم ضعیف شده و در حالي كه شب به سر میرسد، نتوانستهام از گریهام دست بکشم.
شد بی تو یتیم مردم دیده منبر چهره‌اش از گرد یتیمی‌ست غبار
هوش مصنوعی: بی تو، زندگیام خالی و بیحس شده است. وقتی به چهره‌اش نگاه میکنم، آثار یتیمی و غم بر آن نقش بسته است.