تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۴۱۳

بینم رخ غم، نقاب نگشاده هنوزمستم، چه شد ار نخورده‌ام باده هنوز
چون لاله مرا چهره به خون دارد سرخداغی که سیاهی‌اش نیفتاده هنوز