تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۴۱۴

شب‌های دراز رفت و خوابی نه هنوزخمیازه مرا کشت و شرابی نه هنوز
یک ره به کفم جام صبوحی نرسیدصد صبح دمید و آفتابی نه هنوز