تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۴۱۵

ای مرغ چمن، عشق ندانی ز هوساز گفت و شنید عاشقی بس کن، بس
عاشق نبود خانه‌طلب، ور نه چراپروانه نشد مقید دام و قفس؟