شمارهٔ ۵۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به جستجوی نوری در دل شب و ستاره‌ای در فلک می‌پردازد. او از تاریکی و گذر شب‌ها سخن می‌گوید و می‌پرسد که چرا روزی در این سیاره وجود ندارد که روشنی‌بخش باشد. به‌طور کلی، شاعر به عدم وجود روشنایی و روزنمی‌نگرد و به زیبایی‌ها و امیدهای فراموش شده اشاره می‌کند.
در بزم جهان، شمع شب‌افروزی کو؟در هفت فلک، اختر فیروزی کو؟
هوش مصنوعی: در میهمانی دنیا، چه کسی است که مانند شمع، روشنی‌بخش شب باشد؟ و در میان آسمانهای هفتگانه، کجاست ستارهی درخشان و خوششانس؟
گویی: نبود به یک روش، سیر فلکعمری‌ست که شب می‌گذرد، روزی کو؟
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که تصورات و افکار در مورد زمان و تغییرات آن در زندگی ما همیشه در حال تغییر است. زندگی مثل یک چرخه است که شب‌ها می‌گذرد و روزها نیامدهاند. این احساس همچنان ما را به یاد میآورد که روزی به سمت ما خواهد آمد، اما در حال حاضر، فقط شب را تجربه میکنیم.