شمارهٔ ۵۷۰
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به خداوند یا یک شخصیت الهی دعوت می‌کند تا بازگردد و نور و روشنی را به جهان ببخشد. شاعر با استفاده از تشبیه‌هایی مانند لعل و دریا، به جستجوی وجود آن مرکز نور و روشنی اشاره می‌کند و از او درخواست می‌کند تا دوباره در زندگی و دل‌ها دمیده شود.
ای مرکز نه سپهر اعظم بازآیای روشنی دیده عالم بازآی
هوش مصنوعی: ای نقطهٔ اصلی و محور آسمان بزرگ، برگرد، ای روشنی و نور چشم جهان، برگرد.
چون لعل به کان، چو در به دریا برگرداز لب چو نفس به سینه در دم بازآی
هوش مصنوعی: زمانی که مانند لعل در معدن خود هستی، یا همچون دریا که در لبهاش قرار دارد، از لب آب دور نشو و همانند نفسی که به سینه وارد میشود، دوباره به خودت برگرد.