شمارهٔ ۵۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که از ظلم و بی‌وفایی مردم تجربه کرده سخن می‌گوید. او به آینه‌ای اشاره می‌کند که در آن زیبایی و صفای مردم را می‌بیند، اما در واقعیت، همه از او فاصله گرفته‌اند. او بر قدمت و وفای واقعی انسان‌ها تأکید می‌کند که ممکن است در ظاهر وجود داشته باشند اما در عمل، بیگانه و ناپایدارند.
ای دل، ستم و جفای مردم دیدی؟در آینه‌ات صفای مردم دیدی؟
هوش مصنوعی: ای دل، آیا ظلم و بیرحمی مردم را تجربه کردی؟ آیا در دل خود زیبایی و نیکی مردم را مشاهده کردی؟
بیگانه و خویش از تو بریدند همهقدسی دیدی وفای مردم؟ دیدی؟
هوش مصنوعی: همه افراد، چه آشنا و چه بیگانه، از تو جدا شدند. آیا وفای مردم را در مورد کسانی که مقدس و پاک بودند، مشاهده کردی؟ آیا این را دیدی؟