شمارهٔ ۶۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره دارد و او را به قد و قامت یک سرو تشبیه میکند. همچنین به زیبایی چهرهاش چون گلهای باغ میپردازد. شاعر از محبوبش میخواهد که به خاطر دیوانگیاش به خاطر عشق و دلبستگی، او را ببخشد.
ای قد تو سرو چمن دلجوییروی تو گل گلشن نیکورویی
هوش مصنوعی: تو مانند سرو بلند قدی هستی و زیباییات مانند گلهای چمن، دل را شاد میکند. روی زیبایت هم مانند گلهای دلنشین است.
سودایی زلف خویش کردی چو مراعذرم بپذیر در پریشانگویی
هوش مصنوعی: اگر به خاطر دلمشغولیهای عشق و زلفهای خود، مرا به گمگشتگی و سخنپراکنی واداشتهای، لطفاً عذر مرا بپذیر.