شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد روزهایی میاندیشد که خدا در کنار او بوده و او در آن زمان غایب بوده است. او آرزو دارد دوباره به آن روز بازگردد تا در کنار خداوند باشد. همچنین، اگر بتواند آن روز را پیدا کند، از بودن خود با وجود خدا خوشنود خواهد بود.
الهی کجا باز یابم آنروز که تو ما را بودی و من نبودم، تا باز بآن روز رسم میان آتش و دودم اگر بدوگیتی آن روز یابم پرسودم، ور بود خود را یابم به نبود خود خشنودم
هوش مصنوعی: خداوندا، کجا میتوانم آن روز را پیدا کنم که تو با ما بودی و من غایب بودم؟ آرزو دارم که دوباره به آن روز بروم، در حالی که در میان آتش و دود قرار دارم. اگر بتوانم آن روز را دوباره تجربه کنم، خوشبخت خواهم بود، و اگر خودم را پیدا کنم، از نبودنم راضی خواهم شد.