شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به معنای وابستگی انسان به اراده و قدرت الهی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که خداوند بر اساس توانایی و خواسته‌های خود کارها را انجام می‌دهد و بندگان به طور کلی نه چیزی از خود دارند و نه قادر به انجام کاری هستند. در نهایت، او با اشاره به این که خداوند او را به دنیا آورده و نعمت‌ها را به او داده، تأکید می‌کند که هیچ چیز از تلاش‌های او به خودی خود نتیجه ندارد.
الهی کار آن کس کند که تواند، عطا آن کس بخشد که دارد، پس بنده چه تواند و چه دارد؟ الهی تو دوختی من در پوشیدم و آنچه در جام ریختی نوشیدم، هیچ نیاید از آنچه کوشیدم
هوش مصنوعی: پروردگارا، کار هر کس به توانایی او بستگی دارد و بخشش هم به دست کسی است که چیزی دارد. پس من، بندهات، چه کاری از دستم برمیآید و چه چیزی در اختیار دارم؟ ای خداوند، تو لباس دوختی و من آن را بر تن کردم و هر آنچه را که در جام ریختی نوشیدم، هیچ از زحمات من نتیجهای نداشته است.