شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز دلهای ناتوان و دلتنگ میپردازد. شاعر از خداوند درخواست میکند که به او نظر کند و شادیاش را به او عطا فرماید. او همچنین به وضعیت صدیقان اشاره میکند که از گناهان خود پشیمانند و در عین حال از عباداتشان خجلاند و برای آنها عذر و توبه میآورند. در این شعر، احساسات عمیق ناامیدی و امید به رحمت الهی به وضوح احساس میشود.
الهی فراق کوه را هامون کند، هامون را جیحون کند، جیحون را پرخون کند، دانی که با این دل ضعیف چون کند؟ الهی نظر خود بر ما مدام کن و این شادی خود بر ما تمام کن، ما را برداشته خود نام کن بوقت رفتن بر جان ما سلام کن، صدیقان از گناه پشیمانند و از طاعت خجل، عذر بر زبان دارند و تشویر در دل
هوش مصنوعی: خداوندا، دوری از کوه را به چیزی شبیه هامون تبدیل کن، هامون را به جیحون و جیحون را به عشق و احساس تبدیل کن. میدانی که با این دل ناتوان چه کار میتوان کرد؟ خداوند، همیشه به ما نگاه کن و این خوشحالی را بر ما کامل کن. ما را با نام خودت بشناس و وقتی که جان میدهیم، به ما درود بفرست. راستگویان از گناه خود متأسفاند و از اطاعت خجالت میکشند، عذرخواهی بر زبان دارند و در دل خود بیم و ناامیدی احساس میکنند.