شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: خداوندا، در آتش حیرت مانند پروانه‌ای در چراغ آویخته‌ام. نه دل آرامی دارم و نه جانم از رنج طپش رهایی مییابد. در جستجوی تو هستم و در گفتوگو با تو. از بیقراری در میان کارهایم میکوشم، اما همچنان در جستجوی تو نیستم.
خداوندا در آتش حیرت آویختم چون پروانه در چراغ، نه جان رنج طپش دیده نه دل الم داغ الهی پیوسته در گفت و گویم، تا واننمائی در جست و جویم، از بیقراری در میدان بیطاقتی می پویم، در میان کارم اما نمی پویم
هوش مصنوعی: خداوند، من در آتش حیرت مانند پروانه‌ای که به چراغ می‌پرد، آویخته‌ام. نه جانم از درد تپش چشمانم رنج می‌کشد و نه دلم از ناراحتی عذاب الهی آسوده است. همیشه در حال صحبت کردن با تو هستم و در تلاش برای یافتن تو می‌باشم. از بی‌قراری‌ام در میدانی که طاقت ندارم، در جستجو هستم، اما در میان کارهایی که انجام می‌دهم، تو را نمی‌یابم.