شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به خداوند مهر و رحمت ناله میزند و میداند که تنها کسی که با او در ارتباط است، مرید اوست. او به دوری دیگران از خدا و تشنگی آنها برای یافتن حقیقت اشاره میکند و در contrast با این، مرید را که نزدیک به خداست و سیراب از الطاف اوست، توصیف مینماید. به عبارتی، همه انسانها از دوری رنج میبرند، اما مرید با قرب خود به خدا به آبی غیر قابل وصف دست یافته است.
الهی ای مهربان فریاد رس، عزیز آن کس که با تو یک نفس، ای یافته و یافتنی، از مرید چه نشان دهند جز بی خویشتنی، همه خلق را محنت از دوری است و مرید را از نزدیکی همه را تشنگی از نایافت آب و مرید را از سیرابی
هوش مصنوعی: ای خداوند مهربان و یاری بخش، تو آن عزیز هستی که هر کس با تو در ارتباط باشد، بیدار و آگاه میشود. ای آن که هم وجود تو را یافتهایم و هم خود تو را در جستجو هستیم، هر مریدی که به دنبال توست چه نشانی میتواند بدهد جز اینکه از خود بیخبر است. تمام آفریدگان از دوری تو رنج میبرند و مریدان با نزدیکی به تو سیراب میشوند، در حالی که دیگران از عدم دسترسی به آب حقیقت تشنهاند و مریدها از نعمت سیرابی بهرهمندند.