شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به دوستش می‌گوید که برای او بسیار تلاش کرده است و در این سخن نه هنر و نه ذوق دارد. او با اشاره به این که اگر دوستش از خودخواهی و خودبینی فاصله بگیرد، شاید او بتواند به جای او حضور داشته باشد. استعداد و ارزش واقعی در خارج از خودخواهی او نهفته است.
ای دوست بجملگی تو را گشتم منحقا که در این سخن نه ذوق است و نه فن
هوش مصنوعی: ای دوست، من واقعاً در این حرف میگویم که هر چه در آداب و فنون بلاغت جستوجو کردم، نتوانستم چیزی پیدا کنم.
گر تو ز خودی خود برون جستی پاکشاید صنما بجای تو هستم من
هوش مصنوعی: اگر تو از خودخواهی و خودپرستی آزاد شوی، ممکن است دست یابی به حقیقت و زیبایی را تجربه کنی. من هم به عنوان یک همراه، در این مسیر در کنار تو هستم.