شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که خود را به یاد او بیافریند، زیرا او راستی و یاد خدا برای انسان‌ها مهم است. شاعر به یادگار بودن خداوند برای جانها و دلها اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به لطف و مهربانی‌اش، یادشان کند و آن‌ها را شاداب سازد.
الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگار جانها و یاد داشته دلها و یاد کرده زبانها، بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطیفی ما را شاد کن
هوش مصنوعی: خداوند، چه طور یاد تو را کنم در حالی که خودت همه چیز را در یاد من داری. من تمام زندگیام را در راه تو صرف کردهام. ای یادگار روحها و حافظ دلها و یاد شده بر زبانها، لطف خود را شامل حال ما کن و به یاد لطیف خود، ما را خوشحال کن.