شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به ستایش الهی می‌پردازد و به عمق درد و مشکلات خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که تنها تو می‌توانی دردهایش را درمان کنی و او به ثنا و ستایش تو می‌پردازد، گرچه شایستگی‌های تو فراتر از وصف اوست. شاعر می‌افزاید که پیامبر(ص) نیز نتوانسته است به درستی تو را ستایش کند و تنها تو بهتر از هر کس دیگری، شایستگی‌های خود را می‌دانی.
الهی گرفتار آن دردم که تو داروی آنی، بنده آن ثنایم که تو سزاوار آنی، من در تو چه دانم؟ تو دانی، تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی، تو آنی که مصطفی گفت من ثنای تو را نتوانم شمرد آن گونه که توخود بر نفس خویش ثنا گفتی
هوش مصنوعی: ای پروردگار، من در دام آن دردی گرفتارم که تو تنها داروی آنی. من بنده آن ستایشی هستم که تو خود مستحق آنی. من چه میدانم از حقیقت تو؟ تو هستی و خود می‌دانی، تو همانگونه که خود گفتی هستی. تو همانادی که پیامبر خدا (مصطفی) به من می‌گوید که لایق ستایش تو نیستم، آنگونه که خود بر خویش ستایش کردی.