شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: این متن بیانگر ناتوانی انسان در ستایش خداوند و شکرگزاری از نعمت‌های اوست. نویسنده به این نکته اشاره می‌کند که انسان به خاطر عظمت و رحمت خداوند، نه تنها نمی‌تواند او را به درستی ستایش کند، بلکه حتی در درک و شناخت نعمت‌های او نیز ناتوان است. در نهایت، احساس عجز و ناتوانی در برابر بزرگی خداوند را منتقل می‌کند.
الهی ار سزاوار ثنای خویش، ای شکر کننده عطای خویش، ای شیرین نماینده بلای خویش، بنده به ذات خود از ثنای تو عاجز و بعقل خود از شناخت منت تو عاجز و به توان خود از سزای تو عاجز
هوش مصنوعی: پروردگارا، اگر تو سزاوار ستایش خود هستی، ای کسی که نعمت‌های خود را شکرگزاری میکنی، ای که دشواریهایت را به زیبایی نمایش میدهی، بندهات در برابر ذات تو ناتوان از ستایش و به عقل خود ناتوان از درک نعمت‌های تو و به قدرت خود ناتوان از درک سزاوری تو هستم.