شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر longing و آرزوی شاعر برای لحظه‌ای است که در آن تنها در کنار خدا بوده و حضور او را تجربه کرده است. شاعر به دنبال بازگشت به آن لحظه با ارزش است و می‌گوید اگر بتواند آن را دوباره احساس کند، حتی از نبود خود راضی خواهد بود. او میان مشکلات زندگی (آتش و دود) احساس می‌کند و به اهمیت وجود خدا در زندگی‌اش اشاره دارد.
الهی آن روز کجا بازیابم که تو مرا بودی و من نبودم تا بآن روز نرسم میان آتش و دودم اگر به دو گیتی آن روز را بازیابم بر سودم و اگر بود تو خود را دریابم به نبود خود خشنودم
هوش مصنوعی: الهی، روزی را به یاد میآورم که تو در کنارم بودی و من از وجودت غافل بودم. اکنون در آتش و دود زندگی گرفتارم. اگر بتوانم آن روز را دوباره پیدا کنم، برایم سودمند خواهد بود و اگر بتوانم به تو دست پیدا کنم، با قبول نبودنم، راضی خواهم بود.