شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که او را از بخت بد و ناامیدی رهایی بخشد. او به دنبال راهی برای فرار از مشکلات و چالش‌های زندگی است و از خود می‌پرسد که چگونه می‌تواند از وجود خود و دشواری‌ها فراری شود. شاعر در نهایت در جستجوی آرامش و حل مشکلاتش است.
خداوندا از بخت خود چون پرهیزم و از بودنی کجا گریزم؟ و ناچاره را چه آمیزم، و در هامون کجا گریزم
هوش مصنوعی: خدای بزرگ، من از سرنوشت خود چگونه فرار کنم و از وجود کجا بروم؟ و با فرد ناتوان چه کنم و به کجا در این بیابان پناه ببرم؟