شمارهٔ ۱۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دردی درونی صحبت می‌کند که برای او تبدیل به یک واقعیت طبیعی شده است. او به این نکته اشاره می‌کند که این درد، با وجود ناراحت‌کننده بودنش، به نوعی برایش مقبول و قابل تحمل است و کسی نمی‌تواند درک کند که درد او چه تأثیری دارد. در واقع، او می‌گوید که این دردی که دارد، به نوعی بخشی از وجودش شده است.
الهی مرا دردی است که بهی مباد، این درد مرا صواب است با خرسندی دردمندی به درد خود کسی را چه حساب است
هوش مصنوعی: ای خدا، من دردی دارم که هیچ کس دیگری آن را ندارد. این درد من را درست و صحیح میداند و من با رضایت به این درد خود ادامه میدهم. برای کسی که درد خود را تجربه می‌کند، چه اهمیتی دارد که دیگران چه حسابی از آن داشته باشند؟