شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که خداوند بدون حضور انسان‌ها نیز به نیکی کارهای خود را پیش می‌برد. او اشاره دارد که خداوند نور و رحمتش را به بندگانش هدیه می‌دهد و با لطف و محبتش آن‌ها را به آرزوهایشان می‌رساند. شاعر از قدرت و رحمت خداوند سخن می‌گوید و به این فکر می‌کند که چه می‌شود اگر خداوند با لطفش به بندگانش نزدیک‌تر شود.
الهی کار تو بی ما به نیکوئی در گرفتی، چراغ خود را بی ما به مهربانی افروختی، خلعت نور از غیب بی ما، به بنده نوازی فرستادی، چون رهی را به لطف خود به این آرزو آوردی چه شود که به لطف خود ما را به سر بری
هوش مصنوعی: خداوند، کارهای تو بدون ما به زیبایی پیش میرود، چراغ خود را بدون ما با محبت روشن کردهای، پوشش نور از عالم غیب به بندگانت با مهربانی عطا کردهای. حالا که با لطف خود، شخصی را به این آرزو رساندی، چه خواهد شد اگر به لطف خود ما را نیز به کمال برسانی؟