شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به خداوند اشاره می‌کند که او نور و محبت را در دلهای دوستانش تابانده و باعث شده تا افراد وقتی به او فکر می‌کنند، احساس نزدیک بودن کنند. خداوند در عین حال که در دسترس است، در عین خفا و ناپیداست و هیچ کس نمی‌تواند جز او را جایگزین کند. شاعر از خدا به عنوان نور و سرور جان نزدیکان یاد می‌کند و تأکید دارد که او همیشه در دل‌ها و نزدیکی‌ها حضور دارد.
الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سر ایشان روان کردی، تو پیدا و به پیدائی خود در هر دو گیتی ناپیدا کردی، ای نور دیده آشنایان و سوز دل دوستان و سرور جان نزدیکان، همه تو بودی و توئی، تو نه دوری تا ترا جویند نه غافل تا ترا پرسند نه تو را جز بتو یابند
هوش مصنوعی: ای خداوند، تو آن کسی هستی که نور تجلیات بر دلهای دوستان تو میتابد و چشمههای محبت را در وجودشان جاری میسازی. تو در همه جا حاضر و ناپیدایی، ای نور چشمان آشنایان و گرما بخش دلهای دوستان و شادابکننده جان نزدیکان. همه چیز از توست و تو هستی. نه تو دوری که دیگران به دنبالت بگردند و نه غافلی که از تو بپرسند. هیچکس جز تو را نخواهد یافت.