شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به اهمیت و زیبایی دوستی و ارتباط با خداوند اشاره دارد. او می‌گوید که ذکر خداوند برای مشتاقان، مانند نوری است که جان و جهان را روشن می‌کند. عشق به دوست و نزدیکی به او، بهتر از زندگی و جاودانگی است. شاعر بر این باور است که حقیقت ارتباط با خداوند و دوستی، در عمق وجود انسان نهفته است. او همچنین به عشق و شوقی که در دل خود دارد، اشاره کرده و بیان می‌کند که هر چیزی که از محبوب برآید، خوشایند است، چه شفا باشد و چه درد.
الهی ذکر تو بهره مشتاق است و روشنائی دیده و دولت جان و آئین جهان یک ذره فزودن به دوستی از دو جهان است
هوش مصنوعی: ذکر و یاد تو برای عاشقانت، نور چشم و خوشبختی روح و زیبایی زندگی است. افزایش یک ذره از محبت تو در این دو جهان، به معنای کمال و سعادت است.
یک لحظه با دوست خوشتر از جان است، یکنفس با دوست ملک جاودان است، عزیز آن بنده که سزاوار آنست، این چه کار است که بی نام و نشان است، شغل بنده است و از بنده نهان است
هوش مصنوعی: یک لحظه با دوست خوب و لذتبخشتر از زندگی است و گذراندن زمان با او، نوعی خوشبختی ابدی به حساب میآید. انسانی که در این مسیر شایسته است، ارزشمند است. اما چرا این اتفاقات بدون نشان و هویت مشخصی رخ میدهند؟ این فعالیتها به نوعی شغل من بوده و خودم از آنها پنهانم.
رفیقی از آن بی طاقت و به آن یاران است و او که طالب آنست در میان آتش نازان است
هوش مصنوعی: دوستی از میان آن عاشقان بیتاب است و کسی که خواهان آن عشق باشد در دل آتش محبت میسوزد.
ار دستت از آتش بود، ما را ز گل مفرش بودهرچ از تو آید خوش بود، خواهی شفا خواهی الم
هوش مصنوعی: اگر دستت به آتش باشد، ما را از گل فرش کردهای. هر چه از تو به ما برسد، خوشایند است؛ چه شفا باشد و چه درد.