شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: این متن به تعریف و تمجید از خداوند پرداخته و به عظمت و مهربانی او اشاره می‌کند. شاعر به خضوع و نادانی خود نسبت به مقام الهی اعتراف می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند شایستهٔ محبت و رحمتی که خداوند به بندگانش دارد باشد. در واقع، او به ویژگی‌های فراوان خداوند اشاره کرده و از معرفت و قدرت او سخن می‌گوید.
الهی تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی چنانی عظیم شأنی و بزرگ احسانی، عزیز سلطانی، دیان و مهربانی، هم نهانی و هم عیانی، دیده را نهانی وجانرا عیانی من سزای تو ندانم و تو دانی
هوش مصنوعی: خداوند، تو همان کسی هستی که خودت معرفی کردهای و به همان شکل که گفتهای، بزرگ و با عظمت هستی. نعمتها و احسانهای تو بینظیر است. تو سلطانی عزیز و با احترام، با انصاف و دلسوزی. تو هم در پنهان و هم در آشکار وجود داری. من نمیتوانم خود را شایستهی تو بدانم، اما تو به همه چیز آگاهی داری.