شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دو حالت مختلف خود اشاره می‌کند. در یک حالت وقتی به خود می‌نگرد، احساس سوز و نیاز و رنج و عذاب دارد. او خود را مانند وجودی آب‌دار و آتشین توصیف می‌کند که دستانش به باد رفته و سرش پر از خاک است. در حالت دیگر زمانی که به معشوق می‌نگرد، احساس راز و ناز و عشق می‌کند. او از عظمت و قدرت معشوق سخن می‌گوید و به تاثیراتی که عشق او بر جان و دلش می‌گذارد، اشاره می‌کند. به‌طور کلی، شعر به تضاد بین درد و عشق پرداخته و نشان‌دهنده دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است.
الهی، گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که باونگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم:
هوش مصنوعی: ای خداوند، گاهی که به خودم فکر میکنم، تمام وجودم پر از درد و نیاز میشود و گاهی که به تو میاندیشم، حس میکنم در خودم راز و زیبایی وجود دارد. وقتی به خودم مینگرم، به این نتیجه میرسم که...
پر آب دو دیده و بس آتش جگرمبر باد دو دستم و پر از خاک سرم
هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک است و دل من از آتش جریحهدار است، دستهایم بیفایده و آسیبدیدهاند و سرم پر از غم و اندوه است.
چون باو نگرم گویم:
چه کند عرش که او غاشیه من نکشدچون بدل غاشیه حکم و قضای تو کشم
هوش مصنوعی: عرش و آسمان چه میتوانند بکنند وقتی که من تحت حمایت تو قرار نگیرم؟ من فقط میتوانم به سرنوشت و قضاوت تو تن دهم.
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنمشاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم
هوش مصنوعی: از لبانم بوی جان و زندگی به مشام میرسد، زیرا میخواهم دربارهٔ تو صحبت کنم. همچنین از دلم بهسان شاخهای از گل، احساسات شگفتانگیزی نسبت به تو جوانه میزند، حتی اگر در این مسیر درد و رنج بسیاری بکشم.