شمارهٔ ۲۵۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دو حالت درونی انسان است: زمانی که به خود و اعمالش می‌نگرد، احساس ناچیزی و زشتی می‌کند و خود را از دیگران بدتر می‌بیند. اما وقتی به بندگی خداوند توجه می‌کند، احساس بزرگی و ارزشمندی می‌کند. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در حالتی که به صفات انسانی خود می‌نگرد، احساس حقارت می‌کند، اما وقتی از این صفات فراتر می‌رود و به خدا می‌نگرد، به عظمت و بزرگی خود پی می‌برد.
الهی چون با خود نگرم و کردار ز خود بینم گویم از من زارتر کیست؟ و چون با تو نگرم و خود را در بندگی تو بینم گویم از من بزرگوارتر کیست؟
هوش مصنوعی: ای خداوند، وقتی به خودم نگاه میکنم و اعمال خود را میبینم، فکر میکنم که هیچکس بیچارهتر از من نیست. اما وقتی به تو نگاه میکنم و خود را در مقام بندگی تو مییابم، احساس میکنم که هیچکس بزرگوارتر از من نیست.
گاهی که به طینت خود افتد نظرمگویم که من از هرچه در عالم بترم
هوش مصنوعی: هرگاه به ذات و فطرت خود فکر میکنم، به این نتیجه میرسم که از هر چیزی در این جهان بدتر هستم.
چون از صفت خویشتن اندر گذرماز عرش همی بخویشتن درنگرم
هوش مصنوعی: زمانی که از ویژگیها و صفات خود عبور میکنم، حتی از عرش هم به درون خودم نگاه میکنم و تأمل میکنم.