شمارهٔ ۲۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربه‌ای عمیق و معنوی از یک ارتباط روحانی می‌پردازد. شاعر از زبانی که در ذکر و یاد خداوند غرق شده، صحبت می‌کند و از حالتی می‌گوید که دل به محبت خدا مشغول شده و این محبت به نور و روشنایی جان تبدیل می‌شود. در نهایت، این تجربه روحانی به گونه‌ای است که عیان (آشکار) است و نمی‌توان آن را به زبان آورد.
الهی زبانم در سر ذکر شد و ذکر در سر مذکور، دل در سر مهر شد و مهر در سر نور جان در سر عیان شد و عیان از بیان دور
هوش مصنوعی: خدایا، زبانم به یاد تو مشغول شد و یاد تو در زبانم جاری گشت. دل من به عشق تو پر از شور و اشتیاق شد و این عشق در نور وجودم تابید. جانم به حقیقت آشکار گشت و این حقیقت از سخن و بیان دور است.