مناجات شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از یاد گذشته‌هایی صحبت می‌کند که در آن زمان در کنار خدا بوده، اما حالا خود را گم کرده است. او آرزو می‌کند که دوباره آن روزهای خوب را بیابد، حتی اگر این کار به او سودی نبخشد. او آماده است که با نبود خود کنار بیاید و به نوعی از این فقدان خشنود باشد.
الهی! کجا بازیابم آن روز که تو مرا بودی و من نبودم؟ تا باز به آن روز رسم میان آتش و دودم. اگر به دو گیتی آن روز یابم بر سودم و اگر بودِ خود را یابم به نبودِ خود خشنودم.
هوش مصنوعی: خدایا، کجاست آن روزی که تو در كنارم بودی و من حضور نداشتم؟ دوست دارم دوباره به آن روز برگردم، حتی اگر در میان آتش و دود باشد. اگر بتوانم آن روز را در این دنیا پیدا کنم، خوشبخت خواهم بود و اگر بتوانم خودم را پیدا کنم، از نبودن خود راضی خواهم بود.