مناجات شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف خوشی و زیبایی‌های دوران دوستان خدا می‌پردازد و از حال عارفان و مشتاقان یاد می‌کند. او اشاره می‌کند که عشق و شوق به خداوند در دل‌ها وجود دارد و صحبت‌های ایشان زیبایی خاصی دارد. شاعر همچنین به یگانگی و رازهایی که در هر موجودی وجود دارد اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که هیچ‌کس را ناامید نکند، به‌خصوص کسانی که به او نیاز دارند.
الهی چه خوش روزگاری است روزگار دوستان تو با تو، چه خوش بازاری است بازار عارفان در کار تو، چه آتشین است نَفسهای ایشان در یاد تو، چه خوش دردی است دَرد مشتاقان در سُوز شوق و مهر تو، چه زیباست گفت و گوی ایشان در نام نشان تو.
هوش مصنوعی: خدایا، چه روزگار شادی است برای دوستان تو که در کنار تو هستند، چه بازار دل انگیزی است برای عارفانی که در مسیر تو حرکت میکنند، چه شوق و حرارتی در نفسهای آنان به یاد تو وجود دارد، چه لذتبخش است درد و رنج عاشقانی که در سوز شوق و محبت تو به سر میبرند، و چه زیباست گفتوگوی آنان که در جستجوی نام و نشانه تو هستند.
با صنع تو هر مورچه رازی داردبا شوق تو هر سوخته سازی دارد
هوش مصنوعی: هر موجودی در عالم به نوعی از زیبایی و هنر تو بهرهمند است و با عشق تو، هر دل شکستهای امیدی برای بهبود و ترمیم دارد.
ای خالق ذوالجلال نومید مکنآنرا که بدر گََهَت نیازی دارد
هوش مصنوعی: ای خالق بزرگ، کسی را که به نور امید تو نیاز دارد، ناامید مکن.