مناجات شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش و شکرگزاری از خداوند میپردازد و بیان میکند که هیچکس نمی‌تواند به درستی او را ستایش کند یا به عظمت نعمتهایش پی ببرد. او اعتراف میکند که نه از لحاظ فکری و نه از لحاظ قدرت، توانایی فهم و شکرگزاری به اندازه شایسته خداوند را ندارد.
الهی ای سزاوار ثنای خویش، ای شکر کنندهٔ عطای خویش ای شیرین نمایندهٔ بلای خویش، بنده به ذات خود از ثنای تو عاجز و بعقل خود از شناخت منّت تو عاجز و به توان خود از سزای تو عاجز.
هوش مصنوعی: خداوندی که شایسته ستایش است و به خاطر نعمت‌هایت سپاسگزاریم، ای که سختی‌های خود را هم به شیرینی نشان می‌دهی. بنده بر این باور است که به ذات خود نمی‌تواند تو را به خوبی ستایش کند، و عقلش برای درک نعمت‌هایت کافی نیست و توانایی‌اش برای جبران شایستگی‌ها و پاداش‌های تو نیز ناکافی است.